Model biznesowy kasyna

Jak to działa?

Przed budową kasyna należy wybrać właściwą lokalizację. Należy sprawdzić lokalne przepisy dotyczące zagospodarowania przestrzennego, aby upewnić się, że możliwe jest powstanie kasyna w okolicy. Każde kasyno musi być zarejestrowane. Musi także uzyskać wymagane licencje i numer identyfikacyjny pracodawcy (NIP).

Środki zebrane przez kasyno mogą zostać zainwestowane w sprzęt do grania, taki jak automaty do gier, automaty do wirtualnego pokera, stół do ruletki, stół do gry w pokera, stół do blackjacka, stół do gry w kości, stół do gry w baccarat, żetony, karty i pojemniki na talie.

Reklama jest ważna dla kasyna. Reklamy telewizyjne i radiowe zwracają uwagę na kasyno. Reklamy internetowe także zwiększają zainteresowanie tą formą rozrywki.

Wymogi licencjonowania

Do prowadzenia kasyna wymagane są trzy typy licencji:

Koncesja na wykonywanie działalności – wymagana do prowadzenia kasyna lub oferowania gier hazardowych – na przykład prowadzenia witryny oferującej grę w pokera, ruletkę lub blackjacka.

Licencja osobista – istnieją dwa rodzaje licencji osobistych – osobista licencja na zarządzanie i osobista licencja funkcjonalna. Ta pierwsza jest przeznaczone dla osób odpowiedzialnych za kluczowe zadania w organizacji. Pracownicy kasyn nie muszą ubiegać się o licencję osobistą, o ile nie uczestniczą w grach lub nie mają bezpośredniego kontaktu z pieniędzmi.

Licencja na lokal – jest wymagana do prowadzenia małego lub dużego kasyna. Jest także warunkiem koniecznym do prowadzenia fizycznie istniejącego kasyna. Tego typu licencje wydają lokalne władze.

Zasoby finansowe i fundusze inwestycyjne (typu ETF)

Kluczowymi graczami w branży kasyn są Las Vegas Sands (LVS), MGM Resorts (MGM), Penn National Gaming (PENN) i Melco Crown Entertainment (MPEL). Fundusze inwestycyjne (typu ETF), takie jak na przykład fundusz SPDR, oraz VanEck Vectors Gaming (lub BJK) zajmują się przedsiębiorstwami rozrywkowymi.

Polski system emerytalny

Polski system emerytalny opiera się o dwa filary, których uzupełnienie stanowią dobrowolne oszczędności emerytalne. Oprócz dobrowolnych pracowniczych programów emerytalnych, wprowadzonych w 1999 r., istnieją także dobrowolne systemy osobiste, czasami określane jako czwarty filar, których celem jest zachęcanie do posiadania prywatnych oszczędności. Polska utworzyła w 2002 r. Fundusz Rezerwy Demograficznej, aby pokryć przyszłe deficyty.

Reformy z 2011 r. zmniejszające składki wpłacane na drugi filar funduszy emerytalnych zachwiały równowagą systemu w kierunku oparcia na państwowym filarze emerytalnym.

Emerytury publiczne

Pierwszy filar to obowiązkowy system zasilany składkami pobieranymi na bieżąco z pensji i wpłacanymi na specjalne konta prowadzone przez państwowy Zakład Ubezpieczeń Społecznych (ZUS). Zastąpił on poprzedni system, który posiadał z góry ustalone świadczenia. Konta pierwszego filaru naśladują zasady wypłacania rent w systemie publicznym. Wysokość emerytury zależy wyłącznie od wysokości składek. W systemie NDC istnieje hipotetyczny lub wirtualny rachunek dla każdego uczestnika, który zawiera wszystkie środki wpłacone w ciągu całego życia zawodowego.

Wysokość świadczeń jest obliczana z uwzględnieniem średniej przewidywanej długości życia w momencie przejścia na emeryturę. Zniechęca to do wcześniejszego przejścia na emeryturę i ułatwia obliczanie podstawy świadczeń emerytalnych. Rząd płaci składki za ubezpieczonych w kilku określonych okolicznościach, takich jak służba wojskowa, okresy bezrobocia lub urlop macierzyński.

Całkowita wysokość składki to 19,5% dochodów pracownika podlegających opodatkowaniu, rozdzielone równo pomiędzy pracodawcę i pracownika. Z całej kwoty składek najwięcej środków jest przeznaczanych na publiczny filar systemu emerytalnego. 2,3% dochodów przeznacza się na prywatny rachunek indywidualny z drugiego filaru, za co w całości płaci pracownik. Dla uczestników systemu, których całkowita emerytura – z pierwszego i drugiego filaru – jest poniżej minimalnej emerytury i którzy pracowali przez wymagany okres, państwo płaci gwarantowaną minimalną emeryturę ze środków publicznych.

Poza systemem publicznym Polska prowadzi kilka programów dla określonych grup zawodowych, takich jak rolnicy i wybrani urzędnicy (np. sędziowie, policjanci, personel wojskowy i prokuratorzy). Państwo dotuje emerytury rolników o ponad 90%. Zarówno składki, jak i świadczenia są ryczałtowe i wynoszą mniej więcej połowę średniej wysokości publicznych świadczeń emerytalnych.

Drugi filar – obowiązkowe konta indywidualne

Obowiązkowe indywidualne rachunki w Polsce przybierają formę otwartych funduszy emerytalnych (OFE). Zakład Ubezpieczeń Społecznych przeznacza  2.3% składek z systemu obowiązkowego na OFE.

OFE to niezależne podmioty prawne tworzone i zarządzane przez spółkę akcyjną, tzw. Powszechne Towarzystwo Emerytalne (PTE).

Od 2004 r. każde towarzystwo funduszy emerytalnych może prowadzić dwa fundusze otwarte, z których jeden może mieć większy udział w inwestycjach kapitałowych, a drugi inwestować bardziej konserwatywnie. Utworzenie towarzystwa emerytalnego wymaga zgody Komisji Nadzoru Finansowego (KNF). Jeśli chodzi o strukturę zarządzania, towarzystwo emerytalne musi posiadać zarząd (który jest również organem zarządzającym OFE), radę nadzorczą i zgromadzenie ogólne. OFE tworzone przez towarzystwo funduszy emerytalnych muszą być niezależnymi podmiotami prawnymi.

W 2011 r. Polski rząd zadeklarował zmniejszenie składek wpłacanych do funduszy OFE z 7,3% do 2,3% i przekierował te pieniądze do państwowego filaru emerytalnego. To podważyło rentowność funduszy emerytalnych II filaru.

Regulacje dotyczące inwestowania

Otwarte fundusze emerytalne mogą inwestować nie więcej niż: 40% w akcje z regulowanego rynku giełdowego; 10% w udziały na regulowanym rynku notowań giełdowych; 40% w obligacje hipoteczne, obligacje komunalne i obligacje przedsiębiorstw; 10% w certyfikaty zamkniętych funduszy inwestycyjnych; 15% w jednostki otwartych funduszy inwestycyjnych; 20% w depozyty bankowe i bankowe papiery wartościowe. Inwestycje w nieruchomości są zabronione, jednocześnie nie ma żadnych ograniczeń na zakup obligacji wyemitowanych przez państwo. Inwestycje zagraniczne są na chwilę obecną ograniczone do 5%, chociaż Europejski Trybunał Sprawiedliwości orzekł w 2012 r., że narusza to swobodę przepływu kapitału.

Otwarte fundusze emerytalne nie mogą inwestować ani w akcje lub inne papiery wartościowe towarzystwa zarządzającego funduszem emerytalnym.

Towarzystwo emerytalne musi utworzyć rezerwę dla funduszu otwartego z zasobów własnych. Konto to służy do wyrównywania deficytu wynikającego ze zwrotu z inwestycji poniżej obowiązkowej minimalnej kwoty zysku. Jeśli na koncie rezerwowym brakuje środków, aby zrównoważyć deficyt, towarzystwo emerytalne musi pokryć je własnymi środkami.

Trzeci filar – dobrowolne emerytury pracownicze

W Polsce trzeci filar emerytalny rozwijał się powoli i nie odniósł zbyt wielkich sukcesów od czasu jego wprowadzenia w 1999 r.

Dobrowolne, pracownicze plany emerytalne (PPE) są planami ze zdefiniowaną składką i zachętami podatkowymi. Składki na pracownicze plany emerytalne są oparte na wysokości dochodu po opodatkowaniu, jedyne oferowane ulgi to zwolnienie z podatku zysków z wpłaconej kwoty oraz zwolnienie ze składek na ubezpieczenie społeczne w wysokości do 7% wynagrodzenia pracownika.

Jeśli pracodawca utworzy PPE, jest zobowiązany do płacenia składek na rzecz jego personelu. Wkład nie może przekroczyć 7% wynagrodzenia pracownika. Wpłacone składki zwalniają z opłat z tytułu ubezpieczenia społecznego do wysokości 7% wynagrodzenia brutto pracownika. Pracownicy mogą wpłacać dodatkowe składki uzupełniające wkład pracodawcy. Nie mogą one jednak przekroczyć 450% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia. Wszystkie składki podlegają podatkowi dochodowemu. Nie ma dokładnych zasad określających sposób wypłacania świadczeń emerytalnych, ale wiadomo, że nie można ich pobierać przed osiągnięciem wieku emerytalnego.

Pracodawcy są ograniczeni w kwestii określania planu emerytalnego i zmuszeni prawnie do płacenia określonej minimalnej wysokości składek. Uczestnictwo w funduszu musi zostać zaoferowane ponad połowie pracowników w firmie. Warunki planu muszą być wynegocjowane ze związkami zawodowymi lub przedstawicielami pracowników.

Wszystkie fundusze emerytalne muszą mieć siedzibę w Polsce. Fundusze inwestycyjne, firmy oferujące ubezpieczenia na życie, specjalnie ustanowione fundusze emerytalne firm lub zagraniczne spółki mogą zarządzać dobrowolnymi pracowniczymi systemami emerytalnymi.

W porównaniu do OFE, PPE posiadają większą swobodę inwestowania. Przepisy nie wymuszają żadnych ograniczeń procentowych w kwestii inwestowania w akcje, certyfikaty funduszy inwestycyjnych zamkniętych i otwartych, ani depozyty bankowe. Limit środków przeznaczonych na obligacje hipoteczne, komunalne i korporacyjne wynosi 10%. Inwestycje w nieruchomości są zabronione.

Polskie przepisy dotyczące hazardu znacznie się poprawiły

Nowelizacja polskiej ustawy o grach hazardowych została przyjęta w połowie grudnia 2016 r. Po podpisaniu przez prezydenta Polski i opublikowaniu, wejdzie w życie 1 kwietnia 2017 roku. Jej oficjalnym celem jest zwiększenie ochrony graczy przed ryzykiem związanym z nadmiernym hazardem oraz zmniejszenie rynku nielicencjonowanego. Pomimo to, rozszerza ona liczbę gier dozwolonych w Polsce i obejmuje kilka rewolucyjnych zmian:

Więcej gier hazardowych online dozwolonych w Polsce: do tej pory dozwolone były tylko zakłady online i loterie promocyjne; teraz będzie można zagrać legalnie we wszystkie rodzaje internetowych gier hazardowych w tym bingo, gry kasynowe i pokera;

Rozszerzenie monopolu państwowego: cała branża gier hazardowych w Polsce podlega nadzorowi monopolu państwowego, z wyjątkiem zakładów online i loterii promocyjnych przeprowadzanych na podstawie polskiej licencji;

Brak ograniczeń na automaty do gier: zarządzanie automatami znajdującymi się poza kasynami podlega całkowitemu nadzorowi monopolu państwowego, który będzie zarządzał siecią urządzeń do gier; w ustawie tej usunięto dotychczasowe ograniczenie liczby automatów do 60 000;

Częściowa liberalizacja turniejów pokera: turnieje pokerowe będą dozwolone poza kasynami po uzyskaniu licencji lub złożeniu powiadomienia; jednakże poker internetowy będzie objęty monopolem państwowym, jak wspomniano w pkt 1 powyżej;

Zaostrzenie działań przeciwko nielicencjonowanym operatorom: blokowanie IP i wstrzymywanie płatności dla nielicencjonowanych operatorów zaczną obowiązywać najpóźniej od dnia 1 lipca 2017 r. Ponadto od 1 kwietnia 2017 r. zabronione jest posiadanie automatów bez licencji lub zgłoszenia;

Reklamowanie hazardu stało się legalne: przepisy regulujące reklamę zostaną zmienione, aby umożliwić ograniczoną reklamę zakładów bukmacherskich działających na podstawie polskiej licencji. Oferowanie i reklamowanie usług bankowych będzie zabronione w miejscach posiadających automaty do gry oraz na hazardowych stronach internetowych.

Nowelizacja nie zmieni stawki opodatkowania gier hazardowych w Polsce dla GGR. W tej sprawie jest zaplanowana na niedaleką przyszłość inna poprawka do ustawy.